Siyasi söylemler ister istemez günlük hayatımıza etki ediyor.
Önemsemediğimizi düşünsek de geçtiğimiz haftadan bu yana konuşuyoruz bu dinarlık konusunu.
İnanç nedir? Ateizm, budizm, tek tanrılı dinler, Tanrı, Allah?
Neden çocukluğumuzda mahremiyet olarak adlandırdığımız konular bugün siyasetin göbeğinde?
Konuyu etraflıca düşününce yine aklım geçmişe gidiyor.
Yine aklım her şekilde konuyu mutlu sona sürüklüyor.
Seccadenin türlüsünü günlük hayatında kullanan, bayramları geçmişten bugüne kadar eksiksiz devam ettiren, Ramazan'ı atlamayan bir ailede yetiştim.
Duaları Fransız rahibelerin önderliğinde kurulan Notre Dame de Sion'daki din derslerinde İstanbul beyfendisi Cemal Hoca'dan öğrendim.
Anneannem sayesinde pekiştirdim. Babaannem sayesinde dinledim.
Ne öğrendimse hep söylediğim gibi onlardan öğrendim. İnanç ile ilgili de bize söylenen hep "Herkesin inancı kendine" sözüydü aslında.Kimseye kalkıp sen neden inanıyorsun, neden oruç tutuyorsun deme hakkımız yoktu...İşin garibi hiç de düşünmedik!
Lise yıllarında can dostum Elena ile tanıştım mesela..Yıldızlara inandığını söyledi bana... Küçük Prens misali, etkilendim.
Sorgulamadım, aklımın ucundan inançsız olduğunu düşünmek bile geçmedi!
Çünkü neye, kime olursa olsun inandığını söyledi.
İnanmayanlarla da tanıştım, onları da dinledim. Neden inanmıyorsun demedim, denmezdi çünkü bundan bir kaç sene öncesine kadar.
İnanmak nedir aslında biliyor musunuz?
Arkanızda gizli bir güç olduğunu bilmek, ve ona saygı duymaktır.
Herkesi ezip geçtiğiniz, maneviyatı unuttuğunuz günlük hayatta size bir de diğer tarafın bulunduğunu hatırlatmaktır.
İnanmak saygıdır.
İnanmak sevgidir... Sonsuz bir sevgidir...
Duyarlılıktır, ötekini de düşünmektedir.
Niyettir inanmak. Merhamettir...
Birilerine inancınız bittiğinde bile tutunacağınız bir dal demektir.
İşte bu yüzden de herkesin özel hayatıdır inanmak.
Sizde bunlardan birer tutam varsa, inancınız tam demektir bu hayatta.
Ne şekilde olursa olsun, içinizden geldiği kadar inanın ama ne olur kimseyle paylaşmayın!
Mutlu geceler...
