Okulda başladı bu mevzu. Ali ata bak'ı ben senden daha önce okudum muhabbeti.
Sonra sınavlar başladı, anneler babalar hele ki büyük şehirlerde büyüyen çocuklarsanız koşturdu durdu bizi.
Ali Öymen'den dersler alındı, en afilli dershanelere gidildi.
Çocuk gece uyumadan yatakta iki türkçe testi kıvırdı. Alnından öpüldü, pek takdir gördü.
Sonra lisede yayılıp kalamadı, çünkü ÖSS telaşı başladı. Zavallı bizler, dershane, hoca, okul, müfredatı trigonometri, tümay yayınları, bol neskafe derken attık kapağı 3 saatte kaderi belirleyen o uzuuun tünele ve sonunda Başardık!
Neyi başardık Allah aşkına?
Birbirimizi ezdik,
100 alana akıllı
50 alana gerzek dedik.
Lisede başkasının notu ile geçinen kurnaz, dikkatle dinleyen inek oluverdi.
Hiç siyaset konuşmadık üniversiteye kadar.
Hiç tartışmadık, bulunduğumuz durumu sorgulamaya bir dakika da olsa vakit yoktu.
Gelecek- kariyer planı yapmadık, yaptıysak da tek başımıza değildik.
Lisede biz Fransız tarihini ezberledik, edebiyatını yaladık yuttuk. Ama siyasetini, gündemini hiç konuşmadık.
Dinden bahsetmedik mesela, farklı kültürlerdeki inanışlara bakmadık.
Baktıysak, incelediysek, ve bir de üstüne sorguladıysak o bizim erdemimiz sayıldı.
Çünkü bu sorgulayıcı bakış bize hiç öğretilmedi.
Çok uzun zaman değil sadece 4.5 senedir iş hayatındayım.
İşi iş olarak gördüm her zaman.
Evi ev,aileyi de can.
Etrafımda kuşağı, dili, dini, inanışı farklı yüzlerce insanla tanıştım.
Televizyondayken çok öğrendim, acaip geliştirdim kendimi. Belki de aştım.
Ön yargımı kaybettim mesela, kalıplarkan kurtuldum. Olduğu gibi kabul etmeyi benimsedim.
Tartışmadım. Algıladım olduğu gibi.
Kurumsal dünya öyle olmadı pek.
Yarış var orada. Hatta birbirini ezmek belki de "yok etmek" isteyen insanlar var.
50 almak ve takdir almaktan farklı bir yarış bu.
Ona da ayak uydurdum, Kendimce tabii..
Çünkü ezemem kimseyi, yok etmek hiç istemem. Kendi saksısına bırakırım onu yeşerir belki diye.
Şimdi nereden çıktı tüm bunlar dediğinizi duydum.
Geçtiğimiz hafta çok güzel haberler aldım da oradan çıktı.
Başarının tam adresi olabilecek iki örnek aslında.
Can dostlarımdan bir tanesi eğitim için yurt dışına yerleşti. Konu; fotoğraf.
Bir tanesi; yeni bir işe geçti; konu hem terfi hem sektör değişikliği.
Sonra bu sabah, her Cumartesi yaptığım gibi, meşhur not defterimi aldım elime.
Aklıma ilk gelen kelimeyi yazdım.
Başardım!
Hatta başarmışım, belki de başarmışız.
En önemlisi insan olmayı
Güzel dostlar edinmeyi
Yeni girdiğimiz ortamlarda sevilmeyi, takdir edilmeyi.
Hiç bir zaman uzanamadığımızı hor görmemeyi
Uyumlu olmuşuz hep; herkesi olduğu gibi kabul edip dünyamıza hoş geldin diyebilmeyi öğrenmişiz.
Nazım'ın şiirinden de keyif almışız, Joe Dassin'nden de, Elvis'ten de.
Bazen hissetmediğimiz için anlamamışız ama hiç "-mış" gibi yapmamışız.
Ağız kıvırmamışız, hinlik yapmamışız,
Ezmemişiz, büzmemişiz
Hatta saygı duyulmayacak adama bile el uzatmışız.
Kimseyi küçük düşürmemişiz, küçük dünyalara bulaşmamışız
Küçük hesapları dikkate almamışız
Alın terine, el emeğine saygı duymuşuz.
Büyükbabamın dediği gibi; lades olmamışız hiç!
.JPG)
Hayvan değil, bitki de değiliz. Bir isimden ibaretiz ama insanız.
Biz ancak bunu başarabildik, yarışı 10 sene önce bıraktık.
Sizi de aramıza bekleriz.
