Dün 29 yaşıma girdim.
Sevdiklerimle bir kaç saatliğine bir araya gelelim istedim.
Ben istemeden onlar kendi aralarında marjinal grup misali organize olmuşlar zaten.
Beni mutlu edecek her şeyi düşünmüşler. Organizeler anlayacağın. İç dış her kuvvet kullanılmış.
Aralarında mesajlar gitmiş gelmiş, alt yapı da sağlam. Mekan ayarlanmış. Sloganlar hazırlanmış.
Gelmiş olay anı, müdahale... Başlamışız koyu bir sohbete.
Bende mutluluk tavan.
Bir yanımda son bir senedir her mucizeye tanık olan o çocuk, diğer yanda son 10 senemi renklendiren diğer çocuk. Öte tarafta canımın taa içi bir kız, diğer yanda her şeyi tüm içtenliğimle paylaşabildiğim anne adayı canım arkadaşım..
Geldi mi bize haber...
Ne hissediyoruz o an biliyor musun?
Bir araya gelmemize mi yanalım, orada olamadığımıza mı yanalım, yolları kestiğin için saatlerce bir kampa sığınmışçasına arkadaşımın evinde beklediğimize mi yanalım.
Ortalık sus pus.
Neymiş ben 29 olmuşum.
29 yılda ne öğrendim biliyor musun?
Fransız okulunda okuduğum için kurallara uymayı öğrendim. Benim organize ekip de öyle.
Bugün bakıyoruz aramızdaki fark bu, sen konuşurken biz dinliyoruz hem de pür dikkat.
Canım annem sayesinde saygılı olmayı öğrendim.
Terbiyeli olmayı.
Sana küfretmedim. Olanı biteni bir kişiye bağlamadım. Bakıyorum da benim organize ekip de öyle.
Peki kabus bir geceden sonra, sevdiklerimle huzurumu kaçırdıktan sonra... bugün ne hissediyorum biliyor musun?
İyi ki doğmuşum diyorum.
İyi ki kimsenin ayağına basmadan gelmişim bugünlere
İyi ki beni anlayan canımdan öte arkadaşlarım var etrafımda.
İyi ki hiç bencil değilim. Özür dilemeyi bilirim, çünkü 2 yaşında öğrendim.
İyi ki edepli olmayı öğreten bir annem, her şeyin farkında olmamı sağlayan duyarlı bir babam var.
İyi ki biz ekipçe her şeyi tartışıp ortak nokta bulabilecek kadar mantıklıyız.
Bugün teyzemde doğum günümü kutlayacaktık. 10 yaşındaki kuzenim, 90 yaşındaki anneannemle birlikte.
Ben gidemedim. Bil bakalım neden?
Yollar çok müsaitti. Ortam müsaade etmedi.
Peki ya bundan böyle...
Bundan böyle ne saygımdan, ne insan sevgimden, ne de doğrulardan ödün vermeden devam edeceğim yola. dün gece her şeye rağmen beni dünyalar kadar mutlu eden: Nazlı- Saygın- Sibel- Özgür- Kerem- Canbert- Melis- Hamdi- İsmet- Behnan- Bilal ve Zeki'ye ne kadar teşekkür etsem az...
Bu seneki dileğim mi?
Son 1 senedir hep aynı. "Gökyüzüne baktın mı?"
Biz hak ettiğimiz yerde olmak istiyoruz.
Marjinal grubumla bana huzur dolu, sağlıklı ve anlamlı bir sene diliyorum.
Haa bu arada...
Bizim grup kolay dağılmaz. Çarşı kadar iradeli, Y kuşağı uzaylı genlerimizden mütevellit inatçıyız vesselam!
