Nil Karaibrahimgil'i köşe yazarı olarak kabul etmem.
Bana göre sözleri ile düşündükleri bir olan benden daha deli olduğuna inandığım, dünya tatlısı bir sanatçı.
Ama köşe yazarı değil.
Bugünkü yazısı çok hoşuma gitti. Bendeki bana yeter! başlıklı yazısında doyumsuzluğumuzdan söz etmiş.
Neden hepimizde bir suyundan da koy.. yetmez durumu var sizce?
Nereden çıktı bu doyumsuzluk hali?
Neden elimizdeki, evimizdeki yetmez oluverdi?
Hayat bu kadar kısa iken; benim gibi olumsuz düşünenler de çoğunluktayken nedir bu "o da benim olsun hayır yetmez bu da" halleri...
Geçtiğimiz gün katıldığımız bir eğitimde hikayecilikten söz edildi saatlerce.
Çıktıktan sonra ben de tam bunu düşündüm.
Artık hikayeler karın doyurmaz oldu.
Artık bize para lazım ev lazım tatil lazım tekne lazım.
Araba lüks değilse binmemek lazım.
Ev kokoş semtte değilse yaşamamak lazım.
Mümkünse emek vermeden "pat" diye o mülke konmak lazım.
Peki ya hikayesi?
Sevdiğiniz kadınla
Aşık olduğunuz adamla
Birtanecik annenizle
yıllar yılı biriktirdiğiniz para ile aldığınız o ev var ya o ev..
Kuruşları kavanoza koyup, "İş Bankası" kumbarasına terfi ettiğiniz an var ya o an...
O kumbaranın hikayesi onu hediye eden göçüp gidince ortaya çıkar.
O dede artık yoksa, o kumbara size yetmez, artar!
O kumbara servet demektir...Tıpkı baş ucumda her akşam bana parıldadığı gibi.
Araba; lüksse ne ala...
Babadan kalan Anadol ise, candır!
İlk maaş ile alınan çikolata, küflense de yenir.
İlk maaşın banknotu harcanmaz, babaya imzalatılır mesela.
Bak baba; "ben de senin gibi büyük adam olucam!" demek için...
O para, yıllar sonra küflenmeye yüz tutan sandıktan çıktığında hikaye başlar...
Hikaye duygu demek.
Hikaye nereden başladık da buraya geldik demek.
Bunu okuyun, ya da benden dinleyin de ne olduğumuzu ne olacağımızı anlayın.
İçiniz cız etsin.
Elinizdekinin kıymetini bilin demek.
Bizim nesil daha bu yaştan, kaderciliğe bu karmaşık coğrafya içinde teslim olabiliyorsa bence siz de olabilirsiniz.
Sevgilinize sımsıkı sarılın!
Annenizi öpün, koklayın.
Babanıza saygı duyun. Gerçek kahraman o çünkü.
Anneanne, dede varsa hayatta, o nasıl büyük bir hazine bilin.. Bilin ve söylediklerini not edin.
Kardeşinizi unutmayın. O da sizinle aynı yolun yolcusu, elinizi en sıkı tutan kişi olacak ömür boyu.
Ben ve benim gibiler yemeğin, suyunu istemiyoruz.
Koymayın suyundan da!
Bize de bizdekiler yeter.. Yeter de artar bile!
Hayat o değer verdiklerimizle ve bu değerin kıymetini bilenlerle o kadar tatlı ki..
Mutlu ve doyumsuzluktan uzak keyif dolu bir hafta dilerim hepimize!
